شعر

بابا یاگا!
پا کرده‌ای در گرده‌ی من
پای استخوانیِ نرم
خراش‌ام بده، بنوش و برو!
با من نمی‌شود گریخت
حلقه‌به‌حلقه گره خورده‌ام [...]

نیما نیا هستم، شاعر، نقاش و کنشگر فمینیست هستم، ساکن بوستن در ایالات متحده آمریکا. از من تاکنون دو مجموعه شعر با عنوان‌های «او مدام یک مرد است» و «توراحافظی» منتشر شده است. [...]

او را از آنچه می‌میراندش رها کن! [...]

سگ‌ها. سگ‌ها در سر. سگ‌ها بیرونِ سر. سگ‌ها. در دهان، گوشت را تکه پاره می‌کنند. سگ‌ها. در سر، می‌چرخند و زوزه می‌کشند. سگ‌ها. در سر، سر را یک لحظه راحت نمی‌گذارند. سگ‌ها. می‌چرخند و سگ‌ها می‌گردند و سگ‌ها می‌پایند. سگ‌ها در سر، سَر می‌خورند. دیگر سکوتی در کار نیست. سگ‌ها زوزه می‌کشند. سگ‌ها غرغر می‌کنند. [...]

و چون جهان
در صورتِ تو شکل می‌گرفت
من صورتم را می‌کندم [...]

تصویر من از خوشبختی تصویر من است که سالم‌ام [...]

سرنوشت پریان همیشه رشک‌برانگیز نیست [...]

از سلامِ چشم‌هایت می‌دویدم
بال‌هایم را بر زمینِ زخمی می‌کشیدم
پنجره‌ی مرگ
نفس‌نفس‌زنان
پرده‌های خیره‌ به من‌ات را می‌درید [...]

جانِ اندوهناکِ براق

فکر می‌کردی رنج، جذابیتِ پنهانِ بورژوازی است

اما یک مجموعه آدم که همزمان رنج می‌برند انگار چیزی گسیخته است

یک مجموعه آدم همزمان که روی ماکتِ گردِ زمین ولو می‌شوند دنبال وطن پلاستیکی‌شان

ادبیات ناممکن است. ناممکن است که ادبیات است.

چرا؟ چون ادبیات در فرارفتن، از همه چیز پیشی می‌گیرد. جایی‌ست که ادبیات می‌خواهد از خودش هم جلوتر برود. خودش را پشتِ سر  بگذارد. جایی که دیگر نمی‌توان پیش رفت. جایی که پیش-رفتن قابل تصوّر نیست: نمی‌شود ازین جلوتر رفت. نمی‌شود ازین [...]